Ümit yok mu?
Birkaç aydır yeni bir şirkette çalışıyorum. Karşıdaki ofiste çalışan birini çok beğeniyorum. Zaman zaman yemeklerde bir araya geliyoruz, belki şirkette yeni bir yüz olduğum için bana baktığını hissediyorum. Hakkında küçük bir araştırma yaptım, kız arkadaşı varmış. Artık ofise gitmek için saatleri sayıyorum. Aynanın karşısında saatlerce kıyafet değiştiriyorum. Tek ümidim kız arkadaşından ayrılması. Ve bu kriz ortamında beni işten çıkarmamaları. Sonuçta son giren benim işe. Ona yaklaşmanının bir yolunu bulmak konusunda çok iyi değilim. Yakın çevresinden birkaç kişiyle aram iyi. Geçen gün sigara içmeye çıktıklarında hava alma bahanesiyle yanına gittim. Bana daha önceki iş yerimi falan sordu. Kalbim çıkacak sandım. Aklıma binbir kötülük geliyor. Tek ilacım zaman galiba…
Entry filed under: Platonik. Tags: .
1.
Sezin71 | 18/01/2009, 14:54
Sevgili dertli arkadaşım, sanırım kendini yeni ortama çok fazla kaptırdın. Hepimiz, kadın ya da erkek, süregelen hayatlarımız içinde birilerinden etkilenebiliriz. Ama unutmamalıyız ki bizi biz yapan seçimlerimizdir. Nasıl biri olduğumuzu verdiğimiz kararlar belirler. Vicdanın ve karekterinin kız arkadaşı olduğunu bile bile bu adamın aklını çelmene müsade ediyorsa diyecek bir şey yok tabi. Bir de ben “ne ekersen, onu biçersin” lafına inanırım. Hayatta bunun aksini gösterecek bir örnekle de karşılaşmadım. Bu arada hayat devam ediyor. Eminim aklından onu çıkardığında beklentilerini karşılayacak biri ile karşılaşıp güzel bir ilişki yaşayabilirsin. Neden bir “hayal”etle yaşayasın ki!